Contemplations on Spirit 'In this blog I contemplate the means to understand one self and the motivation that moves us to unfold in heart and soul.'
Pelan2
Over loslaten, reizen en het begrijpen van waar we vandaan komen
Het vasthouden aan het vergankelijke leidt onvermijdelijk tot lijden. Loslaten - juist van wat ons dierbaar is - vraagt om innerlijke kracht en moed. Het is een proces dat zich niet laat afdwingen, maar zich vaak pas achteraf laat begrijpen, wanneer de ervaring zelf al voorbij is.
Ik merk dat dit voor mij geen vanzelfsprekendheid is.
Wanneer we ons openstellen en ons verbinden, ontstaat er altijd de mogelijkheid om gekwetst te worden. Tegelijkertijd schuilt juist in die openheid de essentie van betekenisvolle ervaringen. In mijn dagelijks leven in Amsterdam heb ik bewust gekozen voor eenvoud en bescheidenheid, een bestaan zonder veel nadruk op luxe of comfort. En toch blijft er een spanningsveld bestaan tussen onthechting en het volledig geven van mezelf.
Mijn verblijf op Java heeft mij een andere dimensie van bestaan laten ervaren.
Voor even bevond ik mij niet in de positie van buitenstaander, maar in een omgeving van warmte, gastvrijheid en onvoorwaardelijke acceptatie. Die ervaring - bijna als onderdeel zijn van een grote familie - heeft een diepe indruk op mij achtergelaten.
Tijdens de dagen van reizen merkte ik hoe moeilijk ik het vond om los te laten wat zo dichtbij was gekomen. Er was ruimte voor verdriet en melancholie, maar ook voor het besef dat wat ik had ervaren niet zomaar verdwijnt. De warmte en verbondenheid die ik daar heb gevoeld, draag ik nog steeds met mij mee - als herinnering, maar ook als iets dat mij blijvend heeft veranderd.
Mijn dank gaat uit naar David, die deze reis mogelijk heeft gemaakt en mij heeft laten kennismaken met deze ervaring. Door deze reis ben ik mij bewuster geworden van hoe tijd, beleving en verbondenheid met elkaar verweven zijn.
Familie, herinnering en levend erfgoed
Wat deze reis in beweging heeft gezet, werkt nog altijd door.
Op de foto zie ik mijn Indische opa Webb als kind, samen met zijn zusje en hun ouders. Daarnaast is er het krantenartikel dat verwijst naar de aanstelling van mijn overgrootoma Barty in het onderwijs in Banjarmasin. Deze fragmenten uit het familiearchief brengen een verleden dichterbij dat lang abstract voor mij was. Het onderzoeken van mijn familiegeschiedenis is voor mij geen louter feitelijke reconstructie, maar een manier om mijzelf beter te leren kennen. In de verhalen, beelden en archieven van mijn voorouders herken ik patronen, vragen en soms ook stiltes. Wat werd doorgegeven? Wat is verloren gegaan? En wat leeft nog altijd voort in wie ik vandaag ben?
Erfgoed manifesteert zich hier als iets levends: voortdurend in beweging en in dialoog met het heden. Ik kijk ernaar uit om deze gedeelde geschiedenis verder te blijven verkennen - niet alleen als iets uit het verleden, maar als een manier om mijn plek in het heden beter te begrijpen.
Ruimte om vrij te zijn
Er zijn ook andere ervaringen die zich aandienen.
Herinneringen aan woorden die afstand creëren, die vervreemding oproepen. Juist in het contrast met de acceptatie die ik heb ervaren, wordt duidelijk hoe bepalend zulke stemmen kunnen zijn - en hoe bevrijdend het is om er tijdelijk los van te zijn.
Die vrijheid heb ik mogen ervaren.
En dat stemt mij dankbaar - in de eerste plaats naar mijzelf.
Reizen blijkt telkens opnieuw een krachtig middel om niet alleen de wereld, maar ook jezelf beter te leren kennen. Het verbindt verleden en heden, en opent de deur naar een dieper begrip van wie we zijn en waar we vandaan komen.
Resumerend..
Waarom ben ik zo op zoek?
Het voelt alsof dat zoeken al heel lang bezig is. Alsof er iets in mij voortdurend in beweging is, een stille drijfveer die me vooruit duwt zonder dat ik precies weet waarheen.
En toch blijft er dat gevoel dat ik er nog niet ben. Een soort open ruimte, iets wat zich niet laat vastpakken of definiëren. Iets wat ik probeer te begrijpen, misschien ook te laten zien, terwijl het zich eigenlijk niet laat bewijzen.
Na zoveel jaren van zoeken merk ik dat er iets verschuift.
Er komt steeds meer een gevoel van herinneren. Niet als een concrete herinnering met beelden of feiten, maar als een diep innerlijk weten. Iets wat vertrouwd voelt, zonder dat ik het hoef uit te leggen.
In de studie van licht - de astrologie - heb ik hierin een belangrijk deel van het antwoord gevonden. Het liet mij zien dat dit zoeken niet alleen iets is wat ik doe, maar ook iets wat in mijn wezen ligt besloten. Dat het mij beweegt, richting plekken en ervaringen die voor anderen soms onbekend of minder toegankelijk zijn. Binnen de Jyotisa astrologie herken ik een deel in mij dat zich, vaak onbedoeld en zonder dat ik het wil, verantwoordelijk voelt. Ook voor zaken die buiten mijn invloed liggen. Dat inzicht heeft iets verschoven. Het heeft me geholpen om te voelen wanneer ik die verantwoordelijkheid wél wil dragen, en wanneer niet - in plaats van er automatisch in mee te gaan. Het blijft een valkuil, maar het is in beweging ;-)..
Daarin is meer keuzevrijheid ontstaan. Meer bewustzijn. Meer ruimte.
Tegelijkertijd merk ik dat, naarmate mijn inzicht groeit, ook het gevoel van niet-weten in gelijke mate meebeweegt. Alsof helderheid en openheid samen oplopen. Alsof elk antwoord weer een nieuwe ruimte opent.
Een ruimte waarin niets vastligt, maar wel alles gevoeld kan worden.
En juist daar, in die beweging, ontstaat rust.
Het besef dat het oké is. Dat mijn pad, met alles wat erbij hoort, waardevol is zoals het zich ontvouwt. Dat er niets bewezen hoeft te worden om betekenis te hebben.
Misschien is het zoeken nooit bedoeld geweest om iets te vinden dat buiten mij ligt, maar om dichter te komen bij dat wat al aanwezig is.
En misschien is dat genoeg.
