Jam Karet, de rubberen tijd. Bedacht door de blanke die van tijd iets linears maakte.
Dave zegt altijd; “ Wat moet je plannen als het leven je aan de lippen groeit?" "Vind je het gek dat die mensen geen strakke agenda hebben?” En ja idd, waarom zou je haasten als er evolutionair gezien altijd voldoende eten is? Dat moeten Nederlanders proberen.. Een van de eerste dingen die je leert tijdens het bestuderen van de tropische dierenriem in de Astrologie – dat zijn de astrologische dierenriemtekens in een abstract systeem wat veel is gevormd door de Griekse overlevering- is dat, Steenbokken zo efficiënt kunnen zijn omdat het bij de fase van de natuur past. Niet alleen hebben ze behoefte aan praktisch overzicht in de buitenwereld, maar stel je nu toch eens voor dat je in de herfst je gewassen niet hebt gewekt of ingemaakt voor de winter? Hoe denk je dan te kunnen eten en te overleven?

Toen ik meer zicht begon te krijgen op het verstrijken van tijd en mijn plaats is dat geheel, hoe meer de behoefte aan zingeving te vinden ontstond. Iets maken van de tijd die ik hier heb. Als ik hier dan toch moet zijn – dacht ik dan als morbide tiener, in de knoop met mezelf en volledig radeloos – dan maar in elk geval een zinvol bestaan.. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik in de bediening werkte van een lunchcafe naast het west indisch huis op de haarlemmerstraat. Iedereen vertrok en ging “zichzelf vinden op reis.” Ik weet nog goed dat ik dacht; Ik ben nu al zo radeloos, als ik NU ga reizen verdwijn ik in het luchtledige onderweg; “Ik heb hier nog iets uit te leven in dit logge grijze polder model." En ja, zowaar! Ik ontving niet kort daarna een gigantische erfenis. Zonder toezicht lekker twee ton op mijn eigen bankrekening om te verbrassen. Mijn moeder had de erfenis van mijn vader goed kunnen beleggen en ik was – voor een meid van 18 ineens stinkend rijk! Door de woningnood in Amsterdam en mijn fortuin op de bank besloot ik mijn appartement aan de Van der Hoopstraat in de Staatsliedenbuurt te kopen. Ik ontmoette de vader van mijn oudste, die er wel mee door kon – meer zo van anything goes - dus toen ik na een week of vier daten zwanger raakte, dacht ik ja – het heeft zo moeten zijn. Haha man man wat een naïeve verwende kleuter was ik. Maar goed.

Die vader van mijn oudste bleek toch niet zo geslaagd dus na een aantal maanden liep dat stuk, ik was veel te wild en hij – nou goed. Daar ga ik me niet aan branden.

Dus ik had “mijn zinvolle bestaan gevonden” dacht ik. Ik begreep niets van moeder zijn en was gewoon zelf nog een kind. Ik speelde met mijn oudste dochter als een pop, kleedde haar mooi aan met kleertjes van de noordermarkt en dompelde ons helemaal onder in een wereld van sprookjes en muziek weg van de realiteit die ik niet kon verdragen – dit alles zorgde voor een totale clash tussen mij en de wereld en haar vader trok haar steeds meer naar zich toe, vond een vrouw die wel een geschikte moeder zou zijn en ik was eigenlijk niet meer nodig. Ik kon niets met het tempo van haar vader en ik raakte mezelf helemaal kwijt. Geen opleiding, geen ambitie, geen verbinding of inbedding van een gezinsleven. En geen vrijheid meer want ik was nu de mama. De yoga hielp me de dagen door. Daarin vond ik de werkelijke zingeving, het werd mijn houvast.

Nu zit ik in het vliegtuig ergens boven Maleisië samen met Dave. Er huilde een piepkleine baby KEI-hard de nacht door. Dat deed me denken aan mijn oudste, die ook zo eindeloos kon huilen. Slopend gewoon. Mijn oudste dochter met wie ik nu al bijna 3 jaar geen contact heb. Ze wordt 22 jaar oud in mei en ik heb echt werkelijk geen idee hoe het met haar is. Toen ik zojuist naar het toilet liep zag ik de jongen moeder hulpeloos wiegend met haar pasgeboren babytje wiegend in de gang lopen. Een klein aziatisch kindje met oogjes die vuur schoten. Zo schattig, ik dacht nog; voor je het weet wil ze je niet meer zien. Maar ik heb mn mond maar gehouden.

Wat is het toch in ons als mensen om van die tijd iets plastisch te willen maken? En is het omdat we het gewicht ervan niet kunnen verdragen en het dus maar willen indammen op zoek naar een illusoire vorm van overzicht in de chaos van het onbekende? Ik dacht toen als 18 jarige meid een hele verstandige keus te maken om te "settelen" en niet op reis te gaan. Maar deed ik dat wel? Verloor ik me in feite niet net zo, als wat ik juist probeerde te voorkomen?

We zijn dinsdag vertrokken na een vertraging van 5 dagen door die stomme oorlog van die halfgare bejaarden die aan de denkbeeldige top van dit grijze poldermodel staan. We hebben na deze vlucht nog twee korte vluchten te gaan voordat we in Surakarta aankomen. Ik heb thuis gecreëerd om naar terug te keren. Na mijn oudste kwamen er nog twee dochters uit eigen oven en nog veel meer, gewoon cadeau. Die zijn nu thuis en niet weg te slaan, ze bewaken het fort. En nu Dave erbij is, lijken we wel een heel uitgebalanceerde familie. Misschien zijn we dat nu ook wel. Mijn kinderen lijken zich op te trekken aan zijn vermogen om structuur te scheppen en te verbinden zonder hard te zijn. Blijkbaar voelde ik me nu dan toch wel echt veilig om te vertrekken. In de voetsporen van mijn voorouders, terug naar het land van voordat de tijd lineair was. Het land waar het warm is en ik niet bang hoef te zijn voor pijn in mijn lijf van reuma en waar ik niet door de wind en de regen op de pont voor een habbekrats de stad door moet om mijn boodschappen te kunnen betalen. Indonesië, het land waar het eten ons aan de lippen groeit en waar we misschien wel gewoon kunnen zijn? Zou het..?

Ik zal nog doorgaan op dit onderwerp want hoe zit dat met de vertaling van tijd door symbolen en ritueel. Hoe kiezen we verhalen die ons voeden en – misschien nog veel belangrijker - hoe leren we die schrijven? Nu, onder het genot van een kopje thee bij de Burger King op Singapore Airport, tijd om afbeeldingen te gaan uitzoeken en deze overweging te delen. Het is zo heerlijk warm hier, zo ontspannen. Ik ben benieuwd naar wat er komen gaat maar voor nu zak ik heerlijk in de vertraging -

Selamat Jalan x Melanie