Contemplations on Spirit 'In this blog I contemplate the means to understand one self and the motivation that moves us to unfold in heart and soul.'
"CuCu"

Daar loop ik dan, het zwervertje van de familie - op een afgeladen Damrak 4 mei 2025.
Het jaar dat ik echt bewust ging zoeken..
Het jaar 2016/17 als ik het me goed herinner, vandaag zo'n 8 a 9 jaar terug. Toen ik er echt niet meer om heen kon. Vragen als; "Wat is het toch, dat vreemde gevoel van anders zijn?", "Wat ligt er eigenlijjk aan de oorsporong van mijn vaders bestaan..?" "Hoe kan ik toch weten wat ik weet, met zoveel overtuiging?"
Ik schrijf dit nu in de vroege ochtend met de herinneringen aan gisteren nog vers op mijn netvlies. We waren van de partij toen er hier in ons eigen Amsterdam werd vergaderd door de cultuurbewakers van Indonesië. Een team kenners en activisten, waaronder natuurlijk de hofsmid Mpu Basuki, de secretaris van ministerie van cultuur, en allerlei belangrijke mensen zoals een team aan specialisten over beelden en iconografie, over gamelan, over mantra, geschriften en lontar. Buiten dat ik daar op het puntje van mijn stoel zat mee te lezen via de vertaal app, waren we daar ook met een doel. Een groot en belangrijk deel van dat doel is het repatriëren van gestolen kunstobjecten uit de koloniale tijd. Hieronder een foto van de afsluiting
Zoals te zien op de foto hebben we de gestolen Mandau en Rencong terug gebracht, December 2025

De V.O.C


Heel erg lang, dit hele leven lang al - was deze silhouet hierboven het tastbare begin van de koloniale geschiedenis in mijn familielijn. Eigenlijk is dat niet helemaal waar. Er was meer maar dat is me over de jaren heen ontglipt. Wanneer je uit een samengestelde familie komt, en zeker als je - net als ik - het nakomertje bent, dan gaat er nog al eens wat waardevols aan erfgoed verloren. Bijvoorbeeld in de vorm van gebruiken en erfstukken zoals foto's en sieraden. Naast deze silhouet waren er scheepsjournalen, een drietal - als ik het goed heb. Twee ervan zijn, na het overlijden van mijn eigen vader, in mijn bezit geweest en ik heb ze over de jaren heen misplaatst en ben ze nu kwijt.
Toch vond ik, wonder boven wonder, een aantal pagina's terug via een achternicht waarmee ik in contact kwam na een DNA test. Het is een greep uit de geschiedenis en een verwijzing naar de zoektocht van waaruit dit leven ontspringt.

Toen ik klein was hebben mijn ouders en de opa van mijn moeders kant een deel van de journalen uitgetypt. Deze - met zorg ontcijferd door mijn lieve opa - zijn gedeeld binnen papa's familie en dus bewaard gebleven.
Buiten dit keurig bewaarde werk ontving ik nog een verzameling aan foto's van mijn vaders ouders en zijn opa en oma. En, ik ontving de DNA uitslag van mijn achternicht en ook die van haar moeder, de volle zus van mijn opa die dus dezelfde genen draagt. Wauw! wat een groot geschenk. Een hele hoop viel op zijn plek.

Hier is ze!
Mijn vaders Indische oma. Oma Barthélemy of oma Barty zoals ik haar nu noem. Een echte volbloed Tjampoer Indo, en mijn vader - net als zijn vader en zijn tante - dus ook: EN IK DUS OOK! Wat een bevalling, van alles kwam omhoog, Europa, Indonesië, Centraal Azië, de Filipijnen, Zuid Oost Azië, Bangladesh en zelfs Oceanië!! Ronduit geweldig!

De Armeense...
afkomst was altijd al bekend, daar was mijn vader trots op en dat werd altijd luid en duidelijk verkondigd. Mijn Armeense overgrootvader staat rechtsboven op de foto. Samen met oma Barty, hier dus helemaal keurig in de plooi. Op de foto onderaan mijn opa Tutti Webb en zijn zusje René. Ik heb nooit echt begrepen waarom mijn vader zo trots was op de Armeense afkomst tijdens mijn jeugd en wist eigenlijk niet wat er precies mee werd bedoeld. Aan de voet van mijn zoektocht vond ik ooit een link naar een website voor de Armeense gemeenschap op Sumatra waar ik op rond snuffelde maar eigenlijk zonder bevredigend resultaat.

Kurukshetra
Op deze afbeelding zien we het Vedisch rijk. Er zijn allerlei theorieën over de Vedische geschiedenis. Waaronder het gedachtegoed dat de Vedas hun oorsprong vinden in het Kaukasisch gebied - onder andere Armenië. Het verhaal wil dat deze bevolking naar het Zuidoosten is getrokken en daar is gevestigd in de regio die je hier op deze afbeelding ziet. Volgens sommigen is dit ook het gebied waar de Slag van de Tien Vorsten zich afspeelde, zoveel eeuwen terug. We kennen dit verhaal uit De Mahabharata, het verhaal van de 5 Pandava's en met name uit het deel waar de Prins Arjuna terug schrikt van zijn rechtvaardige plek.
Tjampoer..
Ik ben de Cucu van mijn grootouders gemengd aan alle kanten. Ik richt me vooral op het ontdekken van mijn vaders familielijn want daar ligt een groot mysterie en er is veel sterfte over de eeuwen heen. Dat lees ik ook terug in het scheepsjournaal.

Het leggen van de krans op 4 Mei voor mijn opa Tutti Webb, het contact met de vrienden van Merapi, Ernst, Giantini, de Cucu's van Kartini Murjani en Winka zijn vrouw Juliani en natuurlijk Iwan. Het zijn babystapjes maar het doet iets, dat voel ik gewoon. Ik sta in deze zoektocht op de schouders van mijn moeder en haar ouders die jaren lang in Bandung woonden, en van wie ik de Indische gebruiken meekreeg. Mijn veilige uitkijkpost en een vanzelfsprekendheid die me zo dierbaar is.
Cucu, en alhoewel ik de betekenis niet kende, was het woord mij allang bekend want ik noem mijn jongste dochter Jara altijd al Cucu. "Dat klopt niet." zegt David altijd, "Ze is een Anak" en dat is ze ook, mijn kleine Anak en ik ben zo blij dat ik in dit leven de Cucu mag zijn...






